MANkracht
Dit ben ik!
Van stoer zijn en me verschuilen achter een uniform naar echtheid met ballen.
Ik ben Lonneke Vromans (1980). Moeder van Malte (2011) en Sverre (2016) en partner van Harrie! En naast moeder, zus en partner ben ik mens, snel en enthousiast.
Bijna twintig jaar werkte ik in de harde werkelijkheid van de politie waar presteren en controle de norm is; van straat tot zedenrechercheur, trainer en docent gedrag en communicatie. Ik leerde hoe je je groot houdt, controle bewaakt en altijd doorgaat. Ik ontwikkelde door alle heftigheid van het werk en in de mannencultuur heel veel mentale kracht. Maar ik leerde ook wat dat kan kosten: mijn gezondheid, mijn relaties en uiteindelijk mezelf.
Nu werk ik al jarenlang als coach en trainer met mensen die vastlopen, niet meer weten wat ze willen, hun leiderschap willen vergroten en/of steviger in het leven willen staan.
“VOELEN IS VOOR WATJES. GEWOON DOORZETTEN.”
Ik groeide op in een gezin waarin ik me alleen voelde, een vader die onzichtbaar aanwezig was, die zocht naar zijn rol als vader en het man zijn. Op mijn 19de werd ik zwaar mishandeld en keek ik de dood in de ogen. Dit waren belangrijke bouwstenen in mijn leven van hoe ik leerde om te gaan met alles wat ik zag, meemaakte en voelde. Doorgaan, alles alleen doen, niet lullen maar poetsen en vooral niet laten zien hoe kwetsbaar ik was.
Ik kreeg een burn out tijdens het werk bij de politie en ik werd ziek na de geboorte van mijn eerste zoon. Gebeurtenissen die ervoor zorgde dat ik ontdekte dat het leven dragen op alleen mentale kracht niet werkt. Van buiten sterk, van binnen vaak leeg, vermoeid en eenzaam. Ik had geen idee dat er ook nog iets van voelen bestond en als ik het al wel wist, hoe wist ik dan hoe dat moest en wat ik ermee moest? Voelen is voor watjes en het helpt niks. Gewoon doorzetten. Dat dacht ik altijd.
“VOELEN DOET PIJN. NIET VOELEN NOG MEER.”
Mijn lichaam zei alleen letterlijk stop. Stop met vechten en stop met alles wat je voelt wegdrukken en verdoven door alleen maar harder te werken. Ik liep vast omdat mijn lijf had zich vastgezet in de overlevingsmodus. Ik leerde hierna dat voelen pijn doet, maar niet voelen nog veel meer. Ik leerde moedig te zijn op een andere manier dan levens te redden, me groot te houden en boeven te vangen. Ik heb lang en vaak gevochten, letterlijk en figuurlijk. Ik heb mensen geraakt, ik ben geraakt en heb mezelf verdedigd. Op straat, in relaties, als kind, moeder en partner.
VROUWEN HOREN NIET BIJ DE POLITIE”
Op mijn eerste werkdag bij de politie gaf mijn nieuwe collega mij een hand en zei: “Vrouwen horen niet bij de politie.” AU. Het raakte alles waar ik voor stond: gelijkwaardigheid, rechtvaardigheid en respect. Dé reden dat ik naar de politie wilde. Ik lachte erom, hield mijn mond en deed alsof het me niets deed. Want dat was hoe je moest overleven in die cultuur: niet te veel tegenpraten, niet te veel voelen maar gewoon meedoen. Maar daardoor verloor ik iets van mezelf. De groepsdruk en het gevoel ergens bij te willen horen waren sterker dan mijn eigen waarden, intuïtie en gevoel.
Ook wanneer ik weer een lijk ontdekte, een kind werd misbruikt, ik het bloed van een vrouw moest wegpoetsen van haar gezicht na huiselijk geweld en ik de restjes van een jongen van 18 jaar aan het verzamelen was die voor de trein was gesprongen, ging ik door. Duwde ik mijn tranen weg. Slikte ik weg wat raakte. Drukte ik weg wat niet gezien mocht worden: emoties en gevoel. Ik keek weg wanneer er weer grappen werden gemaakt die ongepast waren. Ik ging over grenzen en grenzen werden bij mij overschreden. Ik durfde niet op te staan, angst om er niet meer bij te horen, angst om weer niet goed genoeg te zijn, angst om zwak te zijn en de angst om niet gezien te worden.
“WEGKIJKEN ALS HET MOEILIJK WORDT, DOORGAAN EN WEGLACHEN.”
Daardoor werd ik weggerukt van mijn richting, grenzen en gevoel. Totdat ik het lef had me wel uit te spreken en me niet meer liet leiden door angst. Toen begon het echte gevecht, het gevecht met mezelf en de zoektocht naar mijn verloren wil. Ik weet nu dat voelen helpt om richting te vinden, te weten wat je belangrijk vindt en ergens voor te kunnen gaan staan. Ik heb in die mannencultuur teveel mannen gezien die hetzelfde dachten en deden: doorgaan en weglachen, doen alsof er niets aan de hand is, huilen is zwak, wegkijken als het moeilijk wordt en meepraten terwijl je weet dat het niet klopt. Vaak onbewust, maar wel de reden om vast te lopen. Omdat je alles wegdrukt wat gevoeld wordt, omdat je je richting verliest doordat je niet opstaat voor je eigen waarden en niet handelt vanuit verlangen, maar vanuit angst.
“ALS JE NIET KIEST, WORDT ER VOOR JE GEKOZEN.”
De aantallen PTSS en burn out binnen oa de politie en ‘mannenberoepen’ zijn explosief. De mentale gezondheid staat in Nederland mega onder druk. De zelfmoordcijfers onder (jonge) mannen zijn nog nooit zo hoog geweest. Er wordt heel wat verscholen en alleen gestreden achter maskers, uniformen en pantsers. Dat kan en mag niet gebeuren; onbegrijpelijk dat er nog steeds wordt gedacht dat het praten en laten zien van wat er gebeurt van binnen voor vrouwen is en voor watjes. En dat is precies de reden dat ik, jullie mannen, ga laten zien dat dit bullshit is en dat het echt anders is en kan. Daarom is Mankracht ontstaan en doe ik wat ik doe.
Een echte sterke, gelukkige, aantrekkelijke en stoere man ben je als je weet wat jij wil en belangrijk vindt en je niet verschuilt. Dat je openheid geeft over wat er is, dus ook je shit en je pijn. Een man ben je als je durft te kiezen. Dat je met je hoofd uitvoert wat je hart zegt. Dan ben je de rots in de branding, de steun en toeverlaat waar tegenaan geleund kan worden. En je kunt pas kiezen als je weet wat je wil. En willen zit in je hart, niet in je hoofd. Dus heb je eerst te voelen en te luisteren naar wat je hart zegt.
“Ik dacht altijd dat doorgaan moedig was. Nu weet ik dat moed juist zit in stoppen en voelen.”
– Lonneke Vromans –
Durf jij te kiezen?
Neem dan contact op!
Ik help je geen “andere man” te worden, maar een eerlijkere versie van jezelf: met rust in je lijf, richting in je hoofd en een hart waar je op kunt bouwen. Bij je thuis, op je werk en in jouw leiderschap.
Klinkt spannend? Mooi.
Dat is precies het punt waar je mag kiezen.
E-mail: info@lonnekevromans.nl
Telefoon: +31 6 81025365
